ارتش نجيب لبنان!
کشورهای عربی و اسلامی بايد از آمريکا قطع اميد کنند! مگر قبلاً می‌شد به آمريکا اميدی داشت؟ در اين وانفسای پرهياهو و دروغ، وقتی مسلمان پشت مسلمان نمی‌ايستد و ايران هم فقط طبل توخالی است و يکی به نعل می‌زند و يکی به ميخ، آن آواره‌ی لبنانی و فلسطينی چه می‌تواند بکند؟   استراتژی دوازه سپتامبر!
آرش موسوی تحليل خيلی خوبی از لحن و زبان اسراييل و استراتژی آن‌ها کرده است. چقدر مطلب خوب و عالی به زبان فارسی درباره‌ی ماجراهای خاورميانه يافت می‌شود!   يک ياداشت بی‌نظير درباره‌ی وضعيت امروز لبنان
يکی «کورش عليانی» به از صد هزار خبرنگار بی‌دقت! به اين می‌گويند يک نوشته‌ی دقيق و عالی. دست مريزاد! دو سرباز مسلح را در منطقه‌ای که اصلاً «اسراييل» نيست، وقتی کسی بگيرد و ببرد نمی‌گويند آن‌ها را «دزديدند»! به اين می‌گويند نکته‌بينی هوشمندانه.   پدرکشی/فرزند کشی و سلطان‌ علی!
درباره‌ی اوديپ، رستم و سهراب، علی پروين، علی دايی و البته علی پير حسينلو!   کافه‌های روشنفکری در ايران
حامد حرفِ دل خيلی از ماها را زده است. من هميشه با اين مدل روشنفکری‌های بالانشينِ فارغ از مردم مشکل داشته‌ام.   اکبر گنجی به ديدار بوش نمی‌رود
اکبر گنجی می‌گويد با گدايی پيش دولتمردان غربی آبروی ايرانيان را نمی‌برد. به نظر او،‌ اگر قرار است حکومت ايران تغيير کند، بايد به دست خود ملت ايران و با اراده‌ی آن‌ها تغيير کند، نه هيچ قدرت خارجی.   مانند هميشه: داوری يک‌جانبه‌ی آمريکا
هيچ کس حق دفاع از خود را ندارد مگر اسراييل! آمريکا مانند هميشه با وقاحت و پررويی يک بخش بزرگ از انسان‌ها را عملاً ناديده می‌گيرد. همه انسان‌اند مگر عرب‌ها، مگر فلسطينی‌ها، مگر لبنانی‌ها!   نظر محمدرضا نيکفر درباره‌ی روداری
بحث خوبی در گرفته است. کاش ديگرانی که صاحب نظر هستند، پای از اين بحث بيرون نکشند.   داوری در وبلاگستان
يک نوشته‌ی حساب شده و خوب. مسأله اما اين است که فضای مجازی و مخصوصاً وبلاگستان فضايی طوفان‌زده و پر آشوب است. هنوز شکل و هويت مشخصی ندارد. وبلاگ از حس و حال و حتی هوس‌های ما - هوس‌های شهرت، قدرت و هزار و يک چيز ديگر - هم پيروی می‌کند. همه درباره‌ی همه داوری می‌کنند و مخصوصاً وقتی که کسی را از نزديک نشناسند، داوری‌شان مثل داوری درباره‌ی فيل تاريکخانه است.